Illustratie Alex Eben Meyer
Andrew Carnegie (spreek uit Kar-néé-gie, met de klemtoon op nee, het was namelijk een Schot) was in de negentiende eeuw de op één na rijkste man ter wereld. Als arme sloeber toog hij Amerika-waarts en maakte hij fortuin in staal en spoorwegen. Hij gaf zowat al zijn geld weg aan goede doelen, financierde kunsttempels (zoals de New Yorkse Carnegie Hall) en
vredespaleizen (zoals het Vredespaleis in Den Haag, dat dit jaar precies honderd jaar bestaat) en bouwde huizen als kastelen. Zoals Skibo Castle in de Schotse Hooglanden, waar hij zijn oude dag sleet.
Iedereen mocht blijven slapen. Ik ook
Het kasteel is enorm. Het oogt als een kruising tussen het gotische woonhuis van de Addams Family, het sprookjeskasteel van Doornroosje en Ollie B. Bommels woonstee. In Andrews tijd was het niet alleen een van de meest comfortabele woonpaleizen (met verwarmd binnenzwembad, centrale verwarming, huistelefoons, kortom: moderniteiten die toen nog nauwelijks voorkwamen), maar ook een van de grootste trekpleisters voor beroemde mensen. Want als je zo rijk bent als hij was, wil iedereen met je bevriend zijn. En Andrew was gastvrij. Amerikaanse presidenten, Europese gekroonde hoofden, filmsterren, Nobelprijswinnaars, schrijvers, iedereen mocht blijven slapen.
Ik ook. Hoewel een eeuw of wat na
Andrews dood. Namelijk vorige week. Ik kreeg Andrews eigen slaapkamer en sliep daar in zijn eigenste bed. Ik ging in zijn eigen originele badkuip badderen, zat op zijn schitterend beschilderde privé-wc en schoonde mijn billen in zijn bidet, waar een omhoog- spuitend fonteintje toen bijkans een wereldwonder was. ’s Morgens werd ik gewekt door een doedelzakspeler die klokke kwart over acht de gasten wekte (net als in Andrews tijd), waarna het orgel in de great hall ons
onder zuchtende en steunende en ietwat
benauwd klinkende klanken naar het ontbijt begeleidde.
Het meubilair is allemaal nog net zo als
in zijn tijd, de deurknoppen zijn nog net zo laag (het was een heel klein mannetje) en de schilderijen van alle beroemde logés hangen nog steeds op dezelfde plek aan de muren. Het witgehandschoende personeel loopt in kilts en in het immense park liggen diverse lochs (als in Loch Ness) en vliegen valken en uilen en patrijzen die geen herfst overleven, want dan mogen ze worden neergeschoten en opgepeuzeld.
Madonna en Churchill
Churchill was daar een verwoed liefhebber van, althans van het oppeuzelen. Hij zat als jonge man in de erker in de grote salon met park view, dezelfde waarin ik aan mijn ochtendthee nipte. Al dat soort verhalen worden smakelijk verteld door de very British klinkende Peter Crome, die er nu als chairman de scepter zwaait. Wat hij liever niet vertelt, is dat Madonna er in 2000 is getrouwd met Guy Ritchie. Dat was namelijk voor zijn tijd. Toen Skibo Castle nog geen besloten club was (de Carnegie Club) en lang niet zo chic als nu, want aspirant-leden worden nu eerst grondig geballoteerd en Crome laat fijntjes doorschemeren dat ‘that woman’ daar nu nooit doorheen zou komen.
Madonna sliep trouwens ook in Andrews bed. Wat betekent dat ik in hetzelfde bed heb geslapen als Madonna, waar – Madonna’s
reputatie kennende – zij ongetwijfeld de daad heeft bedreven met kersverse echtgenoot Guy, en wellicht iets kinky’s heeft gedaan rond het bidet. Brrr. Iedereen die overweegt lid te willen worden van de Carnegie Club is welkom een nachtje te komen proefslapen in het bed van Madonna, koning Edward VII, Rudyard Kipling of welk hemelbed dan ook. Gewoon even bellen en zeggen dat u door mij bent gestuurd. Dan komt alles goed. Dan is het alleen nog een kwestie van 1.400 pond betalen voor een nacht. En als u vervolgens door de ballotage komt, kost het verder
alleen nog maar 25.000 pond inleggeld en 8.000 pond jaarcontributie. Maar dan kunt u wel zeggen dat u hebt geslapen in hetzelfde bed waarin ook Ivo Weyel heeft geslapen.
__________________________________________________________________
Eens per maand neemt Ivo Weyel – lifestyle-journalist en globetrotter – een time-out om voor ons de toestand van designland te beschrijven.
Soms doopt hij zijn pen in honing, iets vaker diep in de azijn.
__________________________________________________________________
